Maak mijn droom

“Ik wil documentaire maker worden”. Ik durf het bijna niet meer te zeggen. Want los van het feit dat camera’s en montagesoftware tegenwoordig voor iedereen beschikbaar zijn, lijkt het ook een soort van onrealistisch idealisme. Ik zou net zo goed kunnen zeggen “ik wil een verschil maken in de wereld”. En hoeveel mensen doen dat nou echt?

De Nederlandse Filmacademie krijgt elk jaar ongeveer 45 aanmeldingen voor de opleiding Regie Documentaire. Daarvan worden er uiteindelijk 6 aangenomen. Het mediafonds, de belangrijkste subsidieverstrekker voor documentaire in Nederland neemt plannen pas aan als je een publieke omroep achter je hebt staan die het wil produceren. Voor beide dien je al relevante ervaring op je naam te hebben staan. Natuurlijk zijn er zo nu en dan initiatieven voor jonge makers en die bieden vaak prachtige kansen maar dan moet je wel het geluk aan je hebben hangen of alles gratis kunnen doen.

Nou lijkt het misschien alsof ik kritiek lever op dit systeem maar dat is niet zo, ik ben er nog neutraal over. Wel leidt het ertoe dat ik keer op keer denk: “Hoe word ik nou documentaire maker?” Hoe wring ik me hier tussen? “Hard werken, netwerken en veel geluk hebben” is een veelgehoord antwoord. Lijkt me logisch, wil ik best doen. Maar hoe dan? Wie moet ik me benaderen en waar moet ik m’n energie insteken? Ik snap er niks van. Zelfs google komt niet ver.

Voor ik teveel afdwaal over hoe gênant weinig ik begrijp van de wereld waar eigenlijk deel van wil zijn zal ik eerst even kort vertellen hoe ik hier nou bij kom. Ik maakte een documentaire tijdens mijn opleiding Journalistiek. Het was een geweldige kans, ik werd begeleid door fantastische vakmensen en docenten. Het was waarschijnlijk één van de leukste ervaringen die ik ooit heb gehad en ik werd verliefd op het vak en won aan het einde van het vak ook nog een bescheiden prijs. Dit is wat ik wil doen, wist ik, en misschien kon ik dan toch dat verschil in de wereld maken.

Kijk ons gloeien van blijdschap toen we net gewonnen hadden. Foto: Benjamin Kamps

We konden het niet geloven!
Foto: Benjamin Kamps

Ik maakte samen met Myrthel van der Ploeg een documentaire over een 12-jarige pianist en zijn gezin. Vooral zijn moeder, een echte Russin, die alles over had voor de carrière van haar zoon fascineerde ons. Het was geweldig om zo dicht bij iemand anders zijn verhaal te mogen komen en dat te kunnen vertellen. Het was geweldig om te zien hoe iemand z’n emoties, problemen en motivaties met jou deelt, omdat ze je vertrouwen maar misschien ook omdat je er niet direct bij betrokken bent.

Even een stukje schaamteloze zelfpromotie:

Dat wilde ik vaker doen. Maar nu had ik dankzij studiefinanciering in ieder geval de mogelijkheid om mijn tijd eraan te geven. Maar als ik straks afgestudeerd ben moet ik de huur betalen. En geld is er niet veel in deze wereld. Hoe kan ik dan nog een documentaire maken zonder dat ik al gevestigd ben bij een omroep of in de documentaire wereld. Ik weet het niet, ik snap het niet maar ik ga er achter komen. Terwijl ik met mijn documentaire langs de deuren ga of iemand hem alsjeblieft wil uitzenden kom ik er vast achter hoe het nou allemaal zit.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s