Docutips op zondag #3

Ja gelukkig is het weer zover, zondag documentaire avond! Dus trek je huispak aan, schenk een lekker wijntje in en trek die zak chips open en kijken maar!

We steken af met een documentaire die wordt aangeraden door Fidan Ekiz, waar ik vorige week mee sprak. Karajan or Beauty as I see it is een biografische film over het leven en werk van de legendarische dirigent Herbert von Karajan, vooral bekend van zijn 35 jaar lange carrière bij het Berlin Philharmonic. Ter gelegenheid van Karajan’s honderdste verjaardag dook filmmaker Robert Dornhelm de archieven in en sprak hij met familie en oude collega’s. Het resultaat is, als je de recensies mag geloven, een meesterwerk. Verplichte kost voor muzikanten en filmmakers, maar bovenal geeft het in prachtig inzicht in Karajan als persoon, dirigent en publiek figuur.

De volgende documentaire serie vind ik persoonlijk bijna verplichte kost omdat het zo’n uniek project is. In 1964 warden veertien kinderen van seven ajar our geselecteerd door Micheal Apted. Zij vertegenwoordigden alle social lagen van de Britse samenleving. Op de vraag wat het doel was antwoordde de makers: “Why do we bring these children together? Because we want to het a glimpse of England in the year 2000. The shop steward and thé executive of thé year 2000 are now seven years old.” Vervolgens zijn deze kinderen elke zeven jaar opnieuw gefilmd. Waarvan als laatste tot nu toe 56up uit kwam in mei 2012. Het is een prachtige en ontroerende serie over gewone mensen waarbij je ziet hoe verwachtingen anders uitpakken dan verwacht en hoe elk huisje zijn kruisje heeft.

Als laatste must see van vandaag wil ik jullie The Imposter tippen. Regisseur Bart Layton maakte voor deze documentaire gebruik van narratieve technieken zoals je deze in films ziet. Dat zorgt ervoor dat deze documentaire niet onder doet voor en net zo makkelijk weg kijkt als en fictionele thriller. Drie jaar na de verdwijning van hun 13 jaar oude zoon krijgt een familie uit Texas een telefoontje dat hij is gevonden in Spanje. In hun wanhoop zijn ze zo gelukkig dat hij terecht is dat het ze niet op valt dat deze “jongen” een Franse man in de twintig is. Hoe dit verhaal eindigt moet je zelf kijken, dat is het toch leukst.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s